Auðvitað komust við áfram í Rússlandi, verandi með vinstri stjórn.  Skallagrímur hefur auðvitað hringt í Pútuna og talað karlinn til.  Og svo ef við eigum að ganga í Euro-bandalagið þá er nú eins gott að okkur gangi vel í keppninni.  Þannig að allir hljóta að vera ánægðir. Nema kannski sjálfstæðismenn, en það gerir ekkert til,, þeir er hvort eð er alltaf í fýlu.

Jæja er ekki bara málið að byrja aftur.  Allt er eins og blómstrið eina.  Vindar gnauða og allt er með kyrrum kjörum.  Ég er á ósyndamlegum tíma að blogga, sem hlýtur þá að þýða að ég sé drukkinn.  Sem ég er að vísu ekki.  En endilega kaupið Vorið góða.

Ó hamingjan mín sanna

Æ hamingjan mín sanna, dveldu stund hjá mér
eg nenni ekki að spá í það hvernig ástandið það er
himininn er fagur út í haga jarmar kind
í hjarta mínu veit ég við komust fyrir vind.

Æ hamingjan mín sanna hvað varð að þér
að muna alltaf eftir þér, hverjum manni ber
á fjallatoppa sólin skín, spegilsléttur sjór
hvað´ann gummi litli á móti er orðinn stór.

Æ hamingjan mín sanna færðu björg í bú
betra fyrir andann að eiga von og trú
stjörnurnar þær blika þótt enginn vilji sjá
þegar við sofum fara englarnir á stjá.

Æ hamingjan mín sanna stigðu uppúr dal
vertu sól á himni í fögrum fjallasal
úti á nesi brimskaflinn brotnar björgum á
betri tíð og blóm í haga væri gott að fá.

Æ hamingjan mín sanna vektu barnið upp í mér
ég ætla niðri í fjöru að kveikja í og brjóta gler
Stela smók frá mömmu og reykja á bak við hús
svona verður frelsið þegar allir eru á blús.

Æ hamingjan mín sanna hér ríkir skrítin tíð
reiðin er svo mikill í þessum heimska lýð
einhver hefur gert í brók, hvaðan kemur þessi lykt
á hvaða grunni verður nýja Ísland byggt?

Æ hamingjan mín sanna þú ert engu lík
það sem er að kæfa þig er íslensk pólitík
lýðræðið það merka orð, stendur mörgum í
þeir málglöðu á þinginu manna fyrstir gleymdu því.

Ó hamingjan mín sanna við hvað er að kjást
bræddu köldu hjörtun með þinni ást
og Lóan syngur direndí og ennþá hjartað slær
ég elska þig án skilyrða og þínar köldu tær.

Margt er svo skrítið í veröldinni.  Nú er það nýasta tíska að níða af Bob Dylan skóinn.  Menn koma í viðtöl í útvarpi og blöðum og lýsa því í smá-atriðum hvernig karlinn eigi að koma fram.   Hvernig hann eigi að syngja og hreyfa sig, tala, hugsa, dansa.  Er þetta ekki idol-pælingin.  Þar sem áhorfandi hefur allt valdið.  Ræður því hvernig listamaðurinn hugsi, af því að það er hann sem borgar brúsann.  Það er þessi hvöt hjá fólki að fá vald til að slá einhvern út í hafsauga:  Sá viðkomandi brotna saman í beinni og grenja:  Sýna klærnar og allt það.

            Þegar ég fer á tónleika, þá fer ég með jákvæðu hugarfari og reyni að bera mig eftir því góða.  Hvaða lög viðkomandi spilar, í hvernig útsetningu, hugsa um ljúfu minningarnar sem vakan við viðkomandi lag.  Svo er þetta auðvitað eitthvað sem ég fíla og þessa vegna er ég mættur á svæðið.   Ef viðkomandi er ógnun við mig og mitt líf, þá þarf ég að taka til í bakgarðinum hjá mér. 

Ég horfi ekki á gatið í kleinuhringnum og upphef svo sjálfan mig í fjölmiðlum með nei-kvæðni minni.  Ef illa liggur á mér, þá reyni ég að beina neikvæðum straumum mínum eitthvað annað, en á næsta mann.  Hvað íslensku þjóðina.  Mér er alveg sama þótt Björgvin Halldórsson sjái ekki nema svart yfir Bob Dylan. Svo er það alger óþarfi hjá honum er gera eitthvað líti úr Þrjú á Palli.  Greinilegt að þjóðlaga tónlist stendur eitthvað í Bo.

            Hvað um það.

            Bob Dylan slappur.  Ég á bágt með að trúa því.  Var ekki á svæðinu.  En ætli hann kunni ekki sitt fag, eigum við ekki að gefa honum það.  Hann er 67 ára gamall og hættur heljastökkunum.  Miðað við plöturnar sem hann hefur gefið út síðustu ár held ég að það sé óhætt að taka ofan fyrir honum.

            Ég hef tvisar séð karlinn, einu sinni hér heima og einu sinni á Hróaskeldu.  Hann var ekki ræðinn og hann var ekki flattur út á flatskjá, hann var örugglega andfúll og með skít undir nöglunum, en tónlistin og fluttningurinn var æði, bara Æði.

            Svo vil ég ekki hafa svona lagað, að menn fái að vaða uppi með skít og skömm,  Dylan hefur heiðrað okkur 2x með nærveru sinni, geri aðrir betur

            Maðurinn er snillingur.

            Hvernig er hægt að fá út annað.

            Jú með því að horfa alltaf í gatið í kleinuhringnum.

Í kvöld vorum við Elfar Logi að frumsýna Búlúlala til heiðurs Steini.  Sýningin heppnaðist með eindæmum vel og var gerður góður rómur af herlegheitunum.  Skal það sérstaklega tekið fram að einungis alþýðufólk sat sýninguna.  Engum öðrum er hleypt inn.  Þetta ágæta alþýðufólk var yfir sig hrifið og heldu vart vatni.  Gleðin var taumlaus í lokin.  Hún Guðrún gamla á læk var yrir sig hrifin hvernig við Elfar bárum okkur og Gvendur gamli skrúfa átti ekki aukatekið orð yfir einkar fallegri sviðmyndinni.  Sigga í kjötborðinu í samkaupum grét af geðhræringu og sagði orðrétt við mann sinn:  Það vildi ég að þú hefðir verið Steinn Steinarr, en ekki þessi larfur sem þú ert.
    Svona voru viðbrögðin og við Elfar gáfum eiginhandar-áritarnir, munnvatnssýni og hárlokka, langt fram á kvöld:  Bara nefnið það.
    Eitthvað pakk frá útlöndum reyndi að koma inná sýninguna.  Sögðust vera að blaðamenn úr einhverju ægilega fínu tímariti.  vúk eða vók, eða einhverju svoleiðis.  Einn þeirra kynnti sig sem blaðamann frá de tæms eða guð má vita hvað.  Einn sagðist heita klúní og vera ektor from hólihúdd,  en þessu pakki var vísað út í buskann.  Hér er bara alþýðufólk.  Gó hóm tú te djúngól. ví dónt níd jú
    Já þetta var fint kvöld í anda Steins Steinarrs. 
    Sem kunni ekki, vildi ekki, þurfti ekki að snobba fyrir einhverjum aumingjum.
    Og Búlúlala fyir því.

Allir hafa beðið í ofvæni og nú skal ég hefja upp raust mína.  Aumingja, aumingja bankarnir.  Og aumingja aumingja bankarnir.  Hvers eiga þeir að gjalda.  Maður ætti nú að ganga í hús og safna einhverjum aurum fyrir þá.  Kannski að maður geti ýtt eitthvað við skuldtryggingarbúlúlala. 
    Einmitt þarna missi ég þráðinn í umræðunni og er það vel.  Hvílíkt ástand.  Og þegar minnst er á blessaðan flugvöllin.  Einu sinni enn og til hvers.  Staðsetið hann þar sem sólin aldrei skín fyrir mér.  (  Er það ekki einmitt í Reykjavík) Skipulagsbúlúlala og þar er ég farinn að hrjóta.  Það er svo margt gott í veröldinni sem hægt er að hugsa um.  Til að mynda blessuð börnin.  Fróði minn skilgreindi höfuðverk svo skemmtilega um daginn:  Hann talaði um bólur sem stækkuðu og minkuðu til skiptis og þær voru staðsetar á milli höfuðkúpunnar og heilans. 
    Blessaður drengurinn lá í flensu og pældi í þessu.  Svona eru börnin meðvituð um hvað er að gerast, og þau kunna sko að lýsa því. 
    Steinn Daníel var að spila með lúðrasveit tónlistarskólans og stóð sig með prýði.  Mjög gott starf unnið hjá þeirri vösku sveit umdir tryggri stjórn Madisar.  Fjörug lög og spilagleði þar á ferð.
    Magni minn er samur við sig og les þessa dagana út í eitt.  Mikið er gaman að fylgjast með því ferli.  Stór heimur þar sem opnast fyrir börnunum.
    Andri minn er orðinn stærri og stærri.  Eðal töffari.  Við fegðarnir erum smá saman að koma mynd á stúdióið í kjallaranum.  Það heitir krókur.  Um að gera að bóka tíma.
    Aftur að pólitíkinni, greina vandannbúlúlala. 
    Hvað er vandamálið.
    Eins og maðurinn sagði:  "Hvað er að þegar ekkert er að."

Maður fær víst ekki viðbrögð á pólitík.  Rifjaðist upp fyrir mér hvernig Lennon kynntist Yoko sinni.  Hann skoðaði hjá henni listasýningu og niður úr loftinu hékk stækkunargler.  Upp að stækkurnarglerinu lá stigi sem gestir og gangandi áttu að fara uppí.  Sem Lennon karlinn gerði.  Þá náði hann til stækkurnarglersins og kíkti og í loftið.  Þar stóð litið Yes.  Þetta þótti Lennoni mjög fallegt.

            Svo er til saga hvernig Þorbergur Þórðarson kynntist sinni konu.  Hún er á allt öðrum nótum.

Eitt sinn var ég ásamt félögum mínum staddur á bar í Grindavík.  (Mörg, mörg ár síðan. )
     Ég sit við barinn hinn rólegasti og er að spjalla við einn innfæddan.  Hann var hinn hressasti og vel fór á með okkur.  Þessi ágæti drengur var svo elskulegur, að hann bauð mér í glas og eina sígó.  Ég sem var mikil syndaselur á þessum árum þáði boðið.  Og af því við félagarnir vorum í svo góðu skapi fer ég eitthvað að grinast við drenginn.  Mér verður litið á uppbretta skyrtuermi hans og á handlegg hans blasir við karlmannlegt tattó.  Einhver ægilega fín mynd að berbrjósta konu huldi hálfan handlegginn á honum.  Ég þessi bjáni segi í tómri vitleysu og hugsunarleysi:
    -Hvað er þetta tyggjótattú, og hlæ svo að eigin fyndi.
    En þá sprakk sprengjan.  Drengurinn tók þessu svona fjandi illa.  Honum þótt svona hressilega vegið að karldómi sínum.
    Hann horfi á mig hatursfullu augnarráði og bauð mér þarna svellkaldur að slást við sig.
    Sem ég þáði ekki. (Af einhverri óskiljanlegri ástæðu)
    Mér tókst einhvern veginn að kjafta mig út úr þessum aðstæðum, en seinna um kvöldið náði þessi ágæti maður fram hefndum og gaf félaga mínum einn good morning alveg uppúr þurru beint í fésið:  Allt út af tyggjótattú-athugarsemd minni.
    Við félagarnir þustum út og beint á lögreglustöðina í Grindavík og hugðumst kæra manninn.  En vorum of seinir fyrir því hann var á undan og búinn að kæra okkur.  Og  málið datt niður dautt.  Orð á móti orði.
    Þessi saga kom upp í huga mér þegar ég fygldist með fréttafluttningi af borgarmálunum í Reykjavík í gær.  Menn virðast nota þessa sömu aðferð þar.  Saka keppinautinn um það sama og hann sakar þig um.  Þannig er hægt að komast undan því að bera ábyrgð á sjálfum sér.  Og raun hægt að komast upp með næstum því allt.

Fjarlægðin gerir fjöllin blá og KR-ingana betri, mælti orðhagur maður um árið.  Auvitað er ég búin að fyrirgefa Hnetu, þó það nú væri. (  Svo ég svari þér Marta mín)
    Hér á Hlíðarveginum er alltaf fjör.  Nægur snjór, reyndar svo mikill að minn fjallabíll á erfit um vik.  Svo bættti það ekki ástandið að nágranni minn hann Már klessti á greyið, þar sem hann stóð í afslöpun.  (Bílinn)
    Hér á þessum bæ eru um það bil að hefjast æfingar fyrir Seljarlands-Open í alpagreinum.  Fjölskyldan bryður nú í sig prótein af kappi og mátar aðþrengdaskíðagalla út í eitt.  Er mótstjórinn farinn að leggja drög af mótinu.  Ekki vantar sjóinn.  Ekki vantar viljan og ekki vantar sterana. 
    Við stefnum að því að vinna í samanlögðu.  Ég sting uppá því hér og nú að tekið verði til athugunar að hálfu mótstjóra, hvort ekki megi bæta við einni skíðagrein:  Skíðaskotfimi.  Það er svo andskoti gaman að sjá liðið skíða og skjóta á víxl.  Strákarnir eiga helling af vatnsbyssum, þær hljóta að gera sama gagn.
    Þetta með Hnetu Jú vist er ég búinn að fyrirgefa kattarræksninu.  Enda á hún heiðurinn af því að drepa vestfirska músarstofninn.  Og ég spyr sjálfan mig:  Ætli Hneta sé haldinn þessari músarholusjónarmiðaveiki, sem svo margir aðrir vestfirðingar, eiga víst þessa daganna að vera svo smitaðir af.
    Nei Marta mín ég vil ekki sjá köttinn, ekki frekar er flærnar.

Ég mundi helv.... aðgangsnúmerið.  Geri aðri betur.  Ég er ekki dauður úr öllum æðum.  Ónei.  Ég er rétt að byrja.  Olíuhreinsunarstöð.  Humm  Ég styð snjóhreinsunarstöð.  Ég og gamall vinur minn Helgi Víkings komum með þá hugmynd fyrir fjölda ára.  Þá var hlegið að okkur.

Ég gat ekki sofið í nótt fyrir áhyggjum.  Var svo vitlaus í gær að ramba á svo hroðalega frétt á Sky-News.  Þar var umfjöllun um hund sem hafði verið handtekinn fyrir það eitt að eigandi hans gleymdi að setja á hann Múl.  Í London er það skylda að hundar séu með múl, á almannafæri.  Eigandi þessa tiltekna hunds var sem sé kærulaus og fyrir vikið lenti hvutti á dauðadeild.  Þar mátti hvutti dúsa í fjögur ár.  Ætli það séu ekki 25 ár í hundárum talið.  Steininn í þessari stórmerkilegu frétt tók úr þegar fréttamenn Sky-News mættu á svæðið og tóku viðtal við hundinn: þar sem hann var nýslopinn úr prísundinni.  Hvutti sagði fátt, en sleifaði því meira í míkrafóninn.  Við Halla vorum eitthvað að velta þessari frétt fyrir okkur.  Mun ekki næsta skref í stöðunni vera að gera mynd um helv..hundinn.  Hún gæti heitið því skemmtilega nafni Dead- dog-Walking. 

Latur hef ég verið undanfarið að blogga. Svo mjög að landsmenn kvarta sáran.  Af nægu er að taka undanfarin misseri, eiginlega veit ég ekki hvar ég á að byrja.  Við hjónin brugðum okkur til Færeyja eins og frægt er orðið.  Ég lofaði Færeyjarbloggi, en var ekki nógu snöggur til að skifa, svo allt er gleymt sem gerðist þar.  Svo kom Jónasar prófgrammið hjá mér og Elfari Loga.  Sömu sögu er að segja af því ég fékk höfuðhögg og er búinn að gleyma öllu sem gerðist þar.  Mig rámar þó í að sýningin hafi lukkast með ágætum og mun ekki ennþá útséð með hvernær því prófgrammi lýkur.  Líklega verður sýningn á Act-alone í sumar.  Nú hvað hefur meira gerst í mínu lífi….. ég bara man það ekki í svipinn.  Jú reyndar eitt.  Magni þessi elska, er kominn í jólagírinn.  Talar um jólasveinana, teiknar myndir af þeim, spyr hve margir dagar séu til jóla.  Finnst lítið skreytt heima hjá sér miðað við hjá öðrum.  Skoðar dótabæklinga og finnst tíminn ekki líða.  Svo um daginn var hann sendur í háttinn.  Hann tók drjúga stund í að róa sig niður, blaðrar, og pissar og vésenast út í eitt.  Svo endaði hann með því að koma niður hryggur og talaði um að bófar væru komnir á gluggann hjá honum. Ég fullvissaði hann um að engir bófar væru á Ísafirði, bara í Njarðvík og bauð honum síðan að kúra í pabbaholu sem og hann þáði með þökkum.  Loksins þagnaði hinn stóri munnur og ró kom yfir húsið.  Ég ákvað að kíkja á drenginn og fullvissa mig um að hann væri sofandi.  Var ekki kauði búinn að draga fram ullajólahúfuna sína og setja hana á sig.  Þarna lá hann kófsveittur undir sænginni með þessa fínu húfu og hraut.  Já jóladrengurinn okkur er við það að springa. Blessaður drengurinn.

Jæja, þá er maður kominn í Jónasar Hallgrímsson gírinn. Við Elfar Logi mölluðum saman dagskrá um listarskáldið góða.  Sem á sinni tíð var fremstur meðal jafninga.   Sýningin ber nafnið:  Ég bið að heilsa.  Reyndar stakk ég uppá nafninu: Þröstur minn góður hvar er úlpan þín.  En það féll á jöfnum atkvæðis mun.  En án gríns, þá hefur það verið hugljúft að gramsa í kveðskap mannsins: sem Megas sagði liggja sauðdrukinn úti í haga.  Sú mynd sem ég hafði af manninum var svolítið lituð af þessari sterku líkingu.  En það var nú margt annað við kallinn sem vert er að athuga.  Í raun eiga þeir Megas ansi margt sameiginlegt þegar vel er að gáð. 

            Í vinnslu er Færeyjarblogg.  Ekki hefur undirrituðum tekist að vinna úr öllum heimildunum og upplifuninni.  En verið þolinmóð.

Jæja loks erum við hjónin á leiðinni erlendis saman.  Og auðvitað urðu Færeyjar fyrir valinu.  Blessuðum börnunum verður komið fyrir í öruggum höndum Afa og ömmu: sem munu um hríð flytja á fornar slóðir.  Við hjónin munu halda uppá tvöhundruð ára sambúðarafmæli og gera það með stæl í fjáreyjum.  Þetta verðu svolítið skemmtileg upplifun fyrir okkur hjónin.  Verandi ein í næstum því viku.              Það vantar ekki liðlegheitin og góðmennskuna í Færeyinganna.  Hafa þeir þegar leigt undir okkur hús og bíl og ætla greinilega að gera dvöl okkar eftirminnilega í Runavík.  Ég mun koma fram í tvö skipti og flytja gömul og góð og ný og ennþá betri.  Halla mun sjá um mixerinn á meðan.  Undanfarna daga hef ég kallað hana:  Halla Rót.  Ég lofa að greina frá ævintýrunum síðar.  Og auðvitað skellum við okkur á Dansur saman.

Á dögunum lauk ég endurbótum á klósett-aðstöðunni í kjallaranum og er drjúgur með mig yfir afrekinu.  Auðvitað var ég undir miklu álagi, þar sem gjarnan var löng biðröð á Wc á efri hæðinni og mikið kvartað.  Okkar eina klósett annaði ekki eftirspurn, eins og sagt er á góðri íslensku.  Sumir voru lengur en aðrir að athafna sig og allt í þessu góðu með það.  Þessir sömu sumir, þurfa nefnilega að púðra á sér nefið og allt það.  Og ég að klippa táneglurnar.  Jæja þá vitið þið það.  Eru þetta ekki stór merkilegar fréttir.  Klósettraunir á hlíðarvegi 36.            Það skemmtilega við nýja klósettið( fyrir utan það að vera með dempara á setunni)  er sú staðreynd að yngsti fjölskyldumeðlimurinn fer ekkert annað á morgnana en alla leiðina niður í kjallara á nýju skálina.  Og nýtur sín hið besta á nýju græjunni. Syngur hástöfum og opnar og lokar á víxl.  Og setan sígur hægt og fallega án þess að skellast með látum.            Hann er hæst ánægður með framtakssemi mína.  Nýja klósettið er uppáhalds leikfangið hans þessa dagana.