Í kvöld vorum við Elfar Logi að frumsýna Búlúlala til heiðurs Steini.  Sýningin heppnaðist með eindæmum vel og var gerður góður rómur af herlegheitunum.  Skal það sérstaklega tekið fram að einungis alþýðufólk sat sýninguna.  Engum öðrum er hleypt inn.  Þetta ágæta alþýðufólk var yfir sig hrifið og heldu vart vatni.  Gleðin var taumlaus í lokin.  Hún Guðrún gamla á læk var yrir sig hrifin hvernig við Elfar bárum okkur og Gvendur gamli skrúfa átti ekki aukatekið orð yfir einkar fallegri sviðmyndinni.  Sigga í kjötborðinu í samkaupum grét af geðhræringu og sagði orðrétt við mann sinn:  Það vildi ég að þú hefðir verið Steinn Steinarr, en ekki þessi larfur sem þú ert.
    Svona voru viðbrögðin og við Elfar gáfum eiginhandar-áritarnir, munnvatnssýni og hárlokka, langt fram á kvöld:  Bara nefnið það.
    Eitthvað pakk frá útlöndum reyndi að koma inná sýninguna.  Sögðust vera að blaðamenn úr einhverju ægilega fínu tímariti.  vúk eða vók, eða einhverju svoleiðis.  Einn þeirra kynnti sig sem blaðamann frá de tæms eða guð má vita hvað.  Einn sagðist heita klúní og vera ektor from hólihúdd,  en þessu pakki var vísað út í buskann.  Hér er bara alþýðufólk.  Gó hóm tú te djúngól. ví dónt níd jú
    Já þetta var fint kvöld í anda Steins Steinarrs. 
    Sem kunni ekki, vildi ekki, þurfti ekki að snobba fyrir einhverjum aumingjum.
    Og Búlúlala fyir því.

Allir hafa beðið í ofvæni og nú skal ég hefja upp raust mína.  Aumingja, aumingja bankarnir.  Og aumingja aumingja bankarnir.  Hvers eiga þeir að gjalda.  Maður ætti nú að ganga í hús og safna einhverjum aurum fyrir þá.  Kannski að maður geti ýtt eitthvað við skuldtryggingarbúlúlala. 
    Einmitt þarna missi ég þráðinn í umræðunni og er það vel.  Hvílíkt ástand.  Og þegar minnst er á blessaðan flugvöllin.  Einu sinni enn og til hvers.  Staðsetið hann þar sem sólin aldrei skín fyrir mér.  (  Er það ekki einmitt í Reykjavík) Skipulagsbúlúlala og þar er ég farinn að hrjóta.  Það er svo margt gott í veröldinni sem hægt er að hugsa um.  Til að mynda blessuð börnin.  Fróði minn skilgreindi höfuðverk svo skemmtilega um daginn:  Hann talaði um bólur sem stækkuðu og minkuðu til skiptis og þær voru staðsetar á milli höfuðkúpunnar og heilans. 
    Blessaður drengurinn lá í flensu og pældi í þessu.  Svona eru börnin meðvituð um hvað er að gerast, og þau kunna sko að lýsa því. 
    Steinn Daníel var að spila með lúðrasveit tónlistarskólans og stóð sig með prýði.  Mjög gott starf unnið hjá þeirri vösku sveit umdir tryggri stjórn Madisar.  Fjörug lög og spilagleði þar á ferð.
    Magni minn er samur við sig og les þessa dagana út í eitt.  Mikið er gaman að fylgjast með því ferli.  Stór heimur þar sem opnast fyrir börnunum.
    Andri minn er orðinn stærri og stærri.  Eðal töffari.  Við fegðarnir erum smá saman að koma mynd á stúdióið í kjallaranum.  Það heitir krókur.  Um að gera að bóka tíma.
    Aftur að pólitíkinni, greina vandannbúlúlala. 
    Hvað er vandamálið.
    Eins og maðurinn sagði:  "Hvað er að þegar ekkert er að."

Maður fær víst ekki viðbrögð á pólitík.  Rifjaðist upp fyrir mér hvernig Lennon kynntist Yoko sinni.  Hann skoðaði hjá henni listasýningu og niður úr loftinu hékk stækkunargler.  Upp að stækkurnarglerinu lá stigi sem gestir og gangandi áttu að fara uppí.  Sem Lennon karlinn gerði.  Þá náði hann til stækkurnarglersins og kíkti og í loftið.  Þar stóð litið Yes.  Þetta þótti Lennoni mjög fallegt.

            Svo er til saga hvernig Þorbergur Þórðarson kynntist sinni konu.  Hún er á allt öðrum nótum.

Eitt sinn var ég ásamt félögum mínum staddur á bar í Grindavík.  (Mörg, mörg ár síðan. )
     Ég sit við barinn hinn rólegasti og er að spjalla við einn innfæddan.  Hann var hinn hressasti og vel fór á með okkur.  Þessi ágæti drengur var svo elskulegur, að hann bauð mér í glas og eina sígó.  Ég sem var mikil syndaselur á þessum árum þáði boðið.  Og af því við félagarnir vorum í svo góðu skapi fer ég eitthvað að grinast við drenginn.  Mér verður litið á uppbretta skyrtuermi hans og á handlegg hans blasir við karlmannlegt tattó.  Einhver ægilega fín mynd að berbrjósta konu huldi hálfan handlegginn á honum.  Ég þessi bjáni segi í tómri vitleysu og hugsunarleysi:
    -Hvað er þetta tyggjótattú, og hlæ svo að eigin fyndi.
    En þá sprakk sprengjan.  Drengurinn tók þessu svona fjandi illa.  Honum þótt svona hressilega vegið að karldómi sínum.
    Hann horfi á mig hatursfullu augnarráði og bauð mér þarna svellkaldur að slást við sig.
    Sem ég þáði ekki. (Af einhverri óskiljanlegri ástæðu)
    Mér tókst einhvern veginn að kjafta mig út úr þessum aðstæðum, en seinna um kvöldið náði þessi ágæti maður fram hefndum og gaf félaga mínum einn good morning alveg uppúr þurru beint í fésið:  Allt út af tyggjótattú-athugarsemd minni.
    Við félagarnir þustum út og beint á lögreglustöðina í Grindavík og hugðumst kæra manninn.  En vorum of seinir fyrir því hann var á undan og búinn að kæra okkur.  Og  málið datt niður dautt.  Orð á móti orði.
    Þessi saga kom upp í huga mér þegar ég fygldist með fréttafluttningi af borgarmálunum í Reykjavík í gær.  Menn virðast nota þessa sömu aðferð þar.  Saka keppinautinn um það sama og hann sakar þig um.  Þannig er hægt að komast undan því að bera ábyrgð á sjálfum sér.  Og raun hægt að komast upp með næstum því allt.

Fjarlægðin gerir fjöllin blá og KR-ingana betri, mælti orðhagur maður um árið.  Auvitað er ég búin að fyrirgefa Hnetu, þó það nú væri. (  Svo ég svari þér Marta mín)
    Hér á Hlíðarveginum er alltaf fjör.  Nægur snjór, reyndar svo mikill að minn fjallabíll á erfit um vik.  Svo bættti það ekki ástandið að nágranni minn hann Már klessti á greyið, þar sem hann stóð í afslöpun.  (Bílinn)
    Hér á þessum bæ eru um það bil að hefjast æfingar fyrir Seljarlands-Open í alpagreinum.  Fjölskyldan bryður nú í sig prótein af kappi og mátar aðþrengdaskíðagalla út í eitt.  Er mótstjórinn farinn að leggja drög af mótinu.  Ekki vantar sjóinn.  Ekki vantar viljan og ekki vantar sterana. 
    Við stefnum að því að vinna í samanlögðu.  Ég sting uppá því hér og nú að tekið verði til athugunar að hálfu mótstjóra, hvort ekki megi bæta við einni skíðagrein:  Skíðaskotfimi.  Það er svo andskoti gaman að sjá liðið skíða og skjóta á víxl.  Strákarnir eiga helling af vatnsbyssum, þær hljóta að gera sama gagn.
    Þetta með Hnetu Jú vist er ég búinn að fyrirgefa kattarræksninu.  Enda á hún heiðurinn af því að drepa vestfirska músarstofninn.  Og ég spyr sjálfan mig:  Ætli Hneta sé haldinn þessari músarholusjónarmiðaveiki, sem svo margir aðrir vestfirðingar, eiga víst þessa daganna að vera svo smitaðir af.
    Nei Marta mín ég vil ekki sjá köttinn, ekki frekar er flærnar.

Ég mundi helv.... aðgangsnúmerið.  Geri aðri betur.  Ég er ekki dauður úr öllum æðum.  Ónei.  Ég er rétt að byrja.  Olíuhreinsunarstöð.  Humm  Ég styð snjóhreinsunarstöð.  Ég og gamall vinur minn Helgi Víkings komum með þá hugmynd fyrir fjölda ára.  Þá var hlegið að okkur.

Ég gat ekki sofið í nótt fyrir áhyggjum.  Var svo vitlaus í gær að ramba á svo hroðalega frétt á Sky-News.  Þar var umfjöllun um hund sem hafði verið handtekinn fyrir það eitt að eigandi hans gleymdi að setja á hann Múl.  Í London er það skylda að hundar séu með múl, á almannafæri.  Eigandi þessa tiltekna hunds var sem sé kærulaus og fyrir vikið lenti hvutti á dauðadeild.  Þar mátti hvutti dúsa í fjögur ár.  Ætli það séu ekki 25 ár í hundárum talið.  Steininn í þessari stórmerkilegu frétt tók úr þegar fréttamenn Sky-News mættu á svæðið og tóku viðtal við hundinn: þar sem hann var nýslopinn úr prísundinni.  Hvutti sagði fátt, en sleifaði því meira í míkrafóninn.  Við Halla vorum eitthvað að velta þessari frétt fyrir okkur.  Mun ekki næsta skref í stöðunni vera að gera mynd um helv..hundinn.  Hún gæti heitið því skemmtilega nafni Dead- dog-Walking. 

Latur hef ég verið undanfarið að blogga. Svo mjög að landsmenn kvarta sáran.  Af nægu er að taka undanfarin misseri, eiginlega veit ég ekki hvar ég á að byrja.  Við hjónin brugðum okkur til Færeyja eins og frægt er orðið.  Ég lofaði Færeyjarbloggi, en var ekki nógu snöggur til að skifa, svo allt er gleymt sem gerðist þar.  Svo kom Jónasar prófgrammið hjá mér og Elfari Loga.  Sömu sögu er að segja af því ég fékk höfuðhögg og er búinn að gleyma öllu sem gerðist þar.  Mig rámar þó í að sýningin hafi lukkast með ágætum og mun ekki ennþá útséð með hvernær því prófgrammi lýkur.  Líklega verður sýningn á Act-alone í sumar.  Nú hvað hefur meira gerst í mínu lífi….. ég bara man það ekki í svipinn.  Jú reyndar eitt.  Magni þessi elska, er kominn í jólagírinn.  Talar um jólasveinana, teiknar myndir af þeim, spyr hve margir dagar séu til jóla.  Finnst lítið skreytt heima hjá sér miðað við hjá öðrum.  Skoðar dótabæklinga og finnst tíminn ekki líða.  Svo um daginn var hann sendur í háttinn.  Hann tók drjúga stund í að róa sig niður, blaðrar, og pissar og vésenast út í eitt.  Svo endaði hann með því að koma niður hryggur og talaði um að bófar væru komnir á gluggann hjá honum. Ég fullvissaði hann um að engir bófar væru á Ísafirði, bara í Njarðvík og bauð honum síðan að kúra í pabbaholu sem og hann þáði með þökkum.  Loksins þagnaði hinn stóri munnur og ró kom yfir húsið.  Ég ákvað að kíkja á drenginn og fullvissa mig um að hann væri sofandi.  Var ekki kauði búinn að draga fram ullajólahúfuna sína og setja hana á sig.  Þarna lá hann kófsveittur undir sænginni með þessa fínu húfu og hraut.  Já jóladrengurinn okkur er við það að springa. Blessaður drengurinn.

Jæja, þá er maður kominn í Jónasar Hallgrímsson gírinn. Við Elfar Logi mölluðum saman dagskrá um listarskáldið góða.  Sem á sinni tíð var fremstur meðal jafninga.   Sýningin ber nafnið:  Ég bið að heilsa.  Reyndar stakk ég uppá nafninu: Þröstur minn góður hvar er úlpan þín.  En það féll á jöfnum atkvæðis mun.  En án gríns, þá hefur það verið hugljúft að gramsa í kveðskap mannsins: sem Megas sagði liggja sauðdrukinn úti í haga.  Sú mynd sem ég hafði af manninum var svolítið lituð af þessari sterku líkingu.  En það var nú margt annað við kallinn sem vert er að athuga.  Í raun eiga þeir Megas ansi margt sameiginlegt þegar vel er að gáð. 

            Í vinnslu er Færeyjarblogg.  Ekki hefur undirrituðum tekist að vinna úr öllum heimildunum og upplifuninni.  En verið þolinmóð.

Jæja loks erum við hjónin á leiðinni erlendis saman.  Og auðvitað urðu Færeyjar fyrir valinu.  Blessuðum börnunum verður komið fyrir í öruggum höndum Afa og ömmu: sem munu um hríð flytja á fornar slóðir.  Við hjónin munu halda uppá tvöhundruð ára sambúðarafmæli og gera það með stæl í fjáreyjum.  Þetta verðu svolítið skemmtileg upplifun fyrir okkur hjónin.  Verandi ein í næstum því viku.              Það vantar ekki liðlegheitin og góðmennskuna í Færeyinganna.  Hafa þeir þegar leigt undir okkur hús og bíl og ætla greinilega að gera dvöl okkar eftirminnilega í Runavík.  Ég mun koma fram í tvö skipti og flytja gömul og góð og ný og ennþá betri.  Halla mun sjá um mixerinn á meðan.  Undanfarna daga hef ég kallað hana:  Halla Rót.  Ég lofa að greina frá ævintýrunum síðar.  Og auðvitað skellum við okkur á Dansur saman.

Á dögunum lauk ég endurbótum á klósett-aðstöðunni í kjallaranum og er drjúgur með mig yfir afrekinu.  Auðvitað var ég undir miklu álagi, þar sem gjarnan var löng biðröð á Wc á efri hæðinni og mikið kvartað.  Okkar eina klósett annaði ekki eftirspurn, eins og sagt er á góðri íslensku.  Sumir voru lengur en aðrir að athafna sig og allt í þessu góðu með það.  Þessir sömu sumir, þurfa nefnilega að púðra á sér nefið og allt það.  Og ég að klippa táneglurnar.  Jæja þá vitið þið það.  Eru þetta ekki stór merkilegar fréttir.  Klósettraunir á hlíðarvegi 36.            Það skemmtilega við nýja klósettið( fyrir utan það að vera með dempara á setunni)  er sú staðreynd að yngsti fjölskyldumeðlimurinn fer ekkert annað á morgnana en alla leiðina niður í kjallara á nýju skálina.  Og nýtur sín hið besta á nýju græjunni. Syngur hástöfum og opnar og lokar á víxl.  Og setan sígur hægt og fallega án þess að skellast með látum.            Hann er hæst ánægður með framtakssemi mína.  Nýja klósettið er uppáhalds leikfangið hans þessa dagana.  

Hver samdi That´s alright mamma sem Elvis söng svo eftirminnilega.  Málið er að svili minn Baldur Trausti Hreinsson hringdi í mig á dögunum í andnauð og lafmóður og spurði mig að þessu.  Hann bað við að svara þessu strax því hann var að fara inná sviðið.  Í ofanálag væri inneignin á símanum hans að vera búinn.(Líf okkur miðast við símann)  Ég gat ekki svarað svona um hæl, en minnti: eins og hann að Jonny Cash hefði eitthvað samið fyrir Elvis, en við vorum ekki vissi hvort það hefði verið þetta tiltekna lag.  Ástæðan að Baldur hringdi í mig þetta neyðarsímtal var sú að veðmál var í gangi í Þjóðleikhúsinu og eflaust hafa einhverrir verið að hnakkrífast um þessa mjög svo merkilegu staðreynd:  hver samdi þetta lag.  Eitthvað minnir þessi uppákoma mig á stemminguna sem stundum ríkti á Netagerð Vestfjarðar áður fyrr.  Þá var oft mikið rifist yfir afskaplega smáum hlutum.  Það var fyrir tíma gemsanna.  Þá gátur menn ekki beitt svona brögðum til að taka sér stöðu í málefnafluttningi og urðu að standa fyrir sínu óstuddir. 

            En það verður að segjast eins og er að ég gerðist strax meðvikur og demdi mér í heimilda-öflun og datt fyrst í hug blessað internetið:  hélt að þar myndi ég um leið, finna svarið við hver samdi That´s alright Mama:  Vitandi það að Baldur var á leiðinni inná sviðið og inneignin hans var nærri búin. 

Ég sörfaði netið, slóg inn leitarorð: og þvílíkar síður sem birtust.  That´s alright Mama leiddi mig um þúsundir síðna.  Allt til sölu.  Allir elska Elvis.    En hvergi var minnst einum stafi á hver samdi lagið.   Ég gat keypt mér Elvis-galla á einni síðunni, sem var ennþá með svita Elvis í efninu.  Einmitt síðan hann söng þetta viðfræga lag.  En hver samdi lagið!  Er mér ennþá hulin ráðgata.  Já blessað internetið er frábært. Svo handhægt og aðgengilegt.

            Ég lét Baldur vita af niðustöðu leitarinnar og var mjög hryggur yfir því að hafa ekki getað bjargað svila mínum í þessu máli.  Bað ég hann um að láta mig vita um leið og niðurstaða fengist í málið.

            Nú eru liðnar tvær vikur.  Ég veit ekki ennþá hver samdi:  That´s alright Mama.

            Sem þýðir að Baldur er ekki ennþá búinn að fylla á símann.

Jæja elskurnar mínar.  Spurt var hvort ég væri fastur í polli og sumum þykir síðan mín stöm.  Því er ekki að neita og hef ég mér ekkert til varnar nema íslenska leti og aumingjaskap:  sem ef úti það er farið, afar mikilvægt að láta eftir sér annarslagið. 

Það rignir enn hér vestra, en ég ætla ekki nánar úti þá sálma enda afar ómerkilegt af stórskáldi eins og mér að bregða fyrir mér veðrinu, ef mér er orða vant.

Mér liggur alltaf mikið á hjarta og stundum svo mikið að ég get vart legið kyrr sökum þessa.  Leiðir það til þess að ég tek til við að klifrá upp um veggi og loft og linnir ekki látum fyrr en ég hef annað hvort samið ljóð, eða lag, nú eða bloggað.

Eins og einhver ákaflega misvitur drengur lét eftir sér hafa á bók( Um árið

Sannur tónlistarmaður skítur öllum sínum skítum.  Til að kóróna ódæðið birtist mynd af þessum mjög svo tungulipra manni:  sem þóttist maður góður með sig og hana nú.

Ég man ekki í svipinn hvað þessi drengur heitir, en þykist vita að margt fallegra hefur komið frá honum síðan.  Það verðu þó að viðurkennast að merking orðanna er ágæt, en myndlíkingin og framsetningin er með slíkum eindæmum að undirritaður fær aulasting, í hvert sinn sem eiginkonan minnir hann á hin ódauðlegu orð. 

En nóg af þessu þrugli.  Visslulega hefur blogggþörfin hjá mér átt undir högg að sækja, en skáldagáfan er keik sem fyrr:  Hér kemur eitt svolítið pönkað: 

 Hvað ber að gera.... 

Gangi himintunglanna breyti ég ekki

þó mér sé í mun að hjálpa til.

Ég sjálfan mig meiði, spæli og blekki.

ef ég veit ekki hvað, það er sem ég vil.

 

Heimurinn slær, ekki við slöku

friðurinn úti með sprengjugný.

Svo margt til að halda fyrir mér vöku

limlestir munkar og geislavirk ský.

 

Harðgerðar hendur leggjast á konur

hver er að gráta koddann sinn í?

Það er ekki bara, bömmer í Búrma

bætir það bölið að pæla í því?

 

Svo ég snúi mér, að léttara hjali

stafalogn, bara hafgolan köld.

Ég stend frammi fyrir erfiðu vali

er það rjúpa eða gæs á diskinn í kvöld.

 

Það rignir á Ísafirði.  Loksins. Óbreytt ástand er óþolandi.

Ég fór á veiðar í nótt.  Með fjórar blóðrákir á kinnunum og stóran, glansandi kuta í munnvikunum.  Ég var klæddur í hermannalituðu náttbuxunum mínum, sem eru reyndar rauð-rósóttar.  Það er sem sé hermannaklæðnaður þegar herir herja á Gay-staði.  Hvað um það, helvítis mús í herberginu hjá Magna Jóhannesi, hálftuggin.  Ég sem hef verið vélaður til drápa undanfarin misseri, hugsaði um það eitt að drepa:  í algerrum, en hljóðum vígamóð stökk ég til atlögu og hugðist skera músina á háls, en fékk bakþanka, verandi fyrrverandi KFUM og K maður.  Yfir mig hellist skömm og ég fann augu guðs á bakinu á mér.  Þú skalt ekki mús deyða, hljómaði í huga mér.  Röddin sem flutti vísdómsorðin hljómaði eins og Þorvaldur Halldórsson.  (Á sjó)

Ég hóf þegar lífgunartilraunir og var komin í hlutverk dr,House.  Músin tórði, en hafði óreglulegan hjartslátt og slæmar hægðir.  Ég tróð oní hana tveimur Magnyl, hrækti uppí hana og sagði henni að koma þegar hún væri orðin stór.(Það voru lækna-mistök.  Þetta er eitthvað sem pabbi kenndi mér í gamladaga, í sambandi við smá fiska)  Þegar þessu var svo lokið, gekk ég með músarangan út í nóttina og sleppti lausri.

            Kattar skömminni gaf ég illt auga og gott ef ég sagði ekki einhver vel valin orð( sem ég lærði ekki í KFUM og K.)

            Ég tel mig hafa unnið inn eitt prik hjá almættinu og veittir ekki af.